Bazı Yolculuklar İnsanı Kendine Götürür

Bazı Yolculuklar İnsanı Kendine Götürür

İnsan bazen bulunduğu yerden uzaklaşmak ister. Aynı sokaklardan, aynı yüzlerden, aynı cümlelerden ve her gün tekrar eden alışkanlıklardan biraz olsun kaçmak…

Bir valiz hazırlar, birkaç parça eşya koyar içine. Nereye gideceğini bilir belki ama yolun sonunda ne bulacağını bilmez. Çünkü bazı yolculuklar bir şehri görmek için değil, insanın kendi içinde unuttuğu bir yeri yeniden keşfetmesi için yapılır.

Bir sabah deniz kenarında içilen kahvenin tadı başkadır. Hiç tanımadığın bir sokakta yürürken duyduğun huzur, bazen yıllardır yaşadığın yerde bulamadığın kadar gerçektir. Dağların sessizliği, ormanların kokusu, uzaklardan gelen dalga sesleri… Hepsi insana aynı şeyi hatırlatır: Hayat, yetişmemiz gereken işlerden ve tamamlamamız gereken sorumluluklardan çok daha fazlasıdır.

Bazen bir şehrin kalabalığında kaybolmak, insanın kendi sesini yeniden duymasını sağlar. Bazen hiç tanımadığın biriyle edilen kısa bir sohbet, uzun zamandır aklında taşıdığın bir soruya cevap olur. Bazen de sadece bir manzaraya bakarsın ve hiçbir şey söylemeden iyi hissedersin.

Çünkü insanın ruhu da dinlenmek ister.

Her yolculuk fotoğraflardan ibaret değildir. Bazı anlar kameraya sığmaz. Gün batımında içinden geçenleri, rüzgârın yüzüne dokunduğu o birkaç saniyeyi, bir yolun sonunda hissettiğin tarifsiz hafifliği hiçbir fotoğraf tam olarak anlatamaz.

Belki de bu yüzden gitmeliyiz bazen…

Yeni yerler görmek, farklı hayatlara dokunmak, bilmediğimiz sokaklarda kaybolmak ve kendimize yeniden rastlamak için.

Unutma; her yolun bir varış noktası olmak zorunda değil. Bazen en güzel şey, yolda olmanın kendisidir.

Ve belki bir gün geriye dönüp baktığında, en çok gezdiğin şehirleri değil, o yolculuklarda kendine ne kadar yaklaştığını hatırlayacaksın.

Çünkü bazı yolculuklar kilometrelerle ölçülmez. İnsanın içinde bıraktığı izlerle hatırlanır.

Bysair – Hayata, insana ve içimizde saklı kalan hikâyelere dair…