Kalan Sadece Ben | Yarım Kalan Bir Aşkın ve Sessiz Bir Vedanın Hikâyesi

KALAN SADECE BEN

Bir gece daha sensiz uyandım,
Penceremde yağmur, içimde yangın.
Adını söylemedim bu kez,
Ama sustuğum her yerde sen vardın.

Bir fotoğraf kaldı elimde,
Bir de yarım kalmış cümleler.
Ben seni unutmayı öğrendim,
Ama kalbim hâlâ seni bekler.

Belki de biz hiç bitmedik,
Sadece yollarımız ayrıldı.
Sen başka bir hayata yürüdün,
Ben olduğum yerde kaldım.

Sen gittin, ben kaldım,
Bir şehrin sessizliğinde.
Seni değil, kendimi aradım
Her gece gözlerimde.

Ne kadar uzak olsan da,
Bir yanım hâlâ sana yakın.
Sen beni çoktan unutmuşsun,
Ben seni unutmaya çalışıyorum.

Sana kızgın değilim artık,
Kırgınlığım kendime biraz.
Belki fazla sevdim seni,
Belki de yetmedi sana biraz.

Bir bankta oturup sustuğumuz
O akşam geliyor aklıma.
Sen, “Geçer.” demiştin ya,
Geçmedi… Sadece alıştım yokluğuna.

Şimdi başka insanlar var,
Ama hiçbiri sen değil.
Kalabalıkların içinde bile
İnsan bazen yapayalnız değil mi?

Sen gittin, ben kaldım,
Bir şehrin sessizliğinde.
Seni değil, kendimi aradım
Her gece gözlerimde.

Ne kadar uzak olsan da,
Bir yanım hâlâ sana yakın.
Sen beni çoktan unutmuşsun,
Ben seni unutmaya çalışıyorum.

Bir gün adımı duyarsan,
Sakın dönüp bakma geriye.
Ben seni affettim çoktan,
Kendimi affedemedim diye.

Belki başka bir ömürde
Biz yine karşılaşırız.
Bu kez sen kalırsın belki,
Bu kez ben gitmek zorunda kalırım.

Sen gittin, ben kaldım,
Ama artık eskisi değilim.
Senden kalan acılarla
Kendime yeniden geldim.

Bir gün yağmur yağarsa,
Belki aklına gelirim.
Sen benim en güzel yaramsın,
Ben de senin unutamadığın biriyim.

Ve şimdi…

Adını söylemeden seviyorum seni.
Çünkü bazı aşklar bitmez…
Sadece sessizleşir.

Bysair