BEN SENİ KAYBETMEDİM, KENDİMİ UNUTTUM…

BEN SENİ KAYBETMEDİM, KENDİMİ UNUTTUM…

Ben seni kaybetmedim aslında,
Ben seni beklerken kendimi unuttum.
Bir gün dönersin diye sustum,
Her gidişinde biraz daha yoruldum.

Sen bilmedin kaç geceyi sabaha bağladım,
Kaç kez telefonun ekranına anlamsızca baktım.
Bir mesaj gelir diye içimde umut sakladım,
Oysa ben en çok, kendime geç kaldım.

Ne zaman adın geçse içimden bir şey eksildi,
Gülüşümün yerini sessiz bir hüzün seçti.
Herkese iyiyim dedim, kimse gerçeği bilmedi,
İnsan bazen en çok, anlaşılmadığı yerde tükendi.

Sana kızmadım, inan, kendime kırgınım.
Bu kadar severken nasıl bu kadar yalnızım?
Bir insan uğruna neleri geride bıraktım,
Şimdi dönüp bakıyorum da kendimden ne çok uzaklaşmışım.

Artık kapını çalmam, yolunu da gözlemem.
İçimde kalanları kimseye söylemem.
Ama bir gün olur da beni hatırlarsan,
Bil ki ben seni değil, seninle kurduğum hayalleri özledim.

Ve son bir şey söyleyeyim…

Bazı insanlar giderken kapıyı kapatmaz.
İnsanın içinde bir ömür açık kalan yaralar bırakır.