Bir Gün Herkes Anlayacak, Ama Ben Orada Olmayacağım

Bir Gün Herkes Anlayacak, Ama Ben Orada Olmayacağım
İnsan bazen ölmez… Sadece bir daha kimseye eskisi gibi yetişmez.

Ben çok şey istemedim hayattan,
Biraz vefa, biraz samimiyet,
Bir de yorulduğumda
Başımı yaslayabileceğim bir omuz…

Ama hayat,
En çok ihtiyaç duyduğum insanları
En uzak yerlere koydu karşıma.
En çok sevdiğim insanlara
En derin suskunluklarımı bıraktım.

Hep güçlü sandılar beni,
Oysa geceleri kimse görmeden dağıldım.
Gündüzleri herkese iyi geldim,
Kendi yaralarıma merhem bulamadım.

Bir telefon bekledim bazen,
Sadece "Nasılsın?" diye sorulsun istedim.
Bir kapı çalsın,
Biri hiçbir şey anlatmama gerek kalmadan
İçimdeki yorgunluğu anlasın istedim.

Olmadı…

Ben herkesin hayatında bir yer açarken,
Kendi hayatımda kendime yer bulamadım.
Birilerini kaybetmemek için sustum,
Sonunda kendi sesimi kaybettim.

Şimdi kimseye kızmıyorum.
Ne gidenin ardından bir sözüm var,
Ne kalana anlatacak bir hikâyem…

Yalnızca içimde biriken
Bütün o yarım kalmış cümleleri
Birer birer gömüyorum.

Çünkü insan bir gün anlıyor;
Herkese yetişmek zorunda değilmiş,
Herkesi kurtaramazmış,
Her sevgi karşılık bulmazmış,
Her iyi niyet doğru kapıya varmazmış…

Ve bir gün herkes anlayacak
Benim neden sustuğumu,
Neden eskisi gibi gülmediğimi,
Neden hiçbir şeye eskisi kadar heves etmediğimi…

Ama işte en acısı da bu:
Beni anlamaları için beklediğim günlerde,
Ben kendimden çoktan uzaklaşmış olacağım.