BEN SENİ İÇİMDE KAYBETTİM

BEN SENİ İÇİMDE KAYBETTİM

Ben seni bir başkasına değil,
Kendi içimde kaybettim.
Herkes hâlâ yanımda olduğunu sanırken,
Ben çoktan sensizliğe yenildim.

Bir fotoğrafın kaldı gözlerimin önünde,
Bir de söyleyemediğim cümlelerin.
Ne zaman gece çökse üzerime,
Yeniden başlıyor içimde gidişin.

Biliyor musun?
İnsan en çok da alışamadığı yoklukta yoruluyor.
Bir zamanlar her şeyini anlattığı insana,
Şimdi tek kelime edemeden susuyor.

Ben sana kızamadım mesela,
Gidişine bile bir anlam yükledim.
Belki yorulmuştur dedim,
Belki hayat ağır gelmiştir,
Belki de benim kadar sevememiştir…

Ama hiçbir ihtimal,
Senin yokluğun kadar acıtmadı.

Şimdi aynı sokaklardan geçiyorum,
Ama hiçbir köşe seni hatırlatmıyor sanma.
Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz kaldırımlar,
Hâlâ adımlarını saklıyor sanki.

Bir bankta oturuyorum bazen,
Yanımdaki boşluğa bakıyorum.
Kimse bilmiyor,
Ben orada seninle konuşuyorum.

Sana anlatacaklarım birikti.
Günlerimi, gecelerimi,
İçime attığım kırgınlıkları,
Bir de sensiz öğrendiğim yalnızlığı…

Keşke bir gün karşıma çıksan.
Ne hesap sorsam sana,
Ne de neden gittin diye ağlasam.
Sadece gözlerine baksam,
Bir zamanlar beni nasıl sevdiğini hatırlasam.

Çünkü ben seni unutmak için
Çok fazla şey denedim.
Şarkıları değiştirdim,
Yollarımı değiştirdim,
Hatta kendimi bile değiştirdim.
Ama ne yaptıysam olmadı…
İnsan kalbinden kaçamıyormuş.

Şimdi biri adını sorsa,
İyiyim diyorum.
Oysa içimde bir şehir yıkılmış,
Ben enkazının altında sessizce yaşıyorum.

Geceleri uykuya değil,
Hatıralara dalıyorum.
Sabahları güne değil,
Sensizliğe uyanıyorum.

Bazen düşünüyorum…
Acaba sen de hiç özlüyor musun?
Bir şarkının ortasında durup
Beni hatırlıyor musun?
Yoksa ben senin hikâyende
Çoktan kapanmış bir sayfa mıyım?

Ben hâlâ bazı cümleleri
Sana söyleyecekmiş gibi kuruyorum.
Hâlâ güzel bir şey olduğunda
İlk sana anlatmak istiyorum.
Sonra birden hatırlıyorum…
Sen artık benim hayatımda değilsin.

İşte insanı en çok bu öldürmüyor mu?
Birinin hayatında olmamasına rağmen,
Her şeyini hâlâ onunla paylaşmak istemesi…

Ben seni içimde kaybettim.
Ama yokluğunu bir türlü bulamadım.
Ne kadar arasam da çıkmıyor karşıma
Sensizliğin sonu, özlemin ilacı.

Belki bir gün unutacağım,
Belki adını duyduğumda içim sızlamayacak.
Ama bil ki,
Bir zamanlar bu dünyada
Seni herkesten çok seven biri vardı.

Ve ben…
O insanın hâlâ içimde yaşayan hâliyim.

Bazen bir insanı kaybetmek,
Bir ömrü yarım bırakmaktır.

Ben seni kaybetmedim yalnızca…
Seninle kurduğum bütün yarınları da kaybettim.