Bir Gün Kendine Rastlayacaksın

Bysair Şiirler | Ruhun Derinliklerinden

Bir gün yorulacaksın,
Herkese yetişmeye çalışmaktan,
Herkesi anlamaya uğraşmaktan,
Kendi kalbini en sona bırakmaktan…

Bir akşam oturacaksın sessizce,
Pencerenin önünde, belki eski bir şarkıyla.
Ve ilk kez soracaksın kendine:
“Ben ne zaman bu kadar uzaklaştım kendimden?”

Oysa sen de bir zamanlar gökyüzüne inanırdın,
Küçük şeylerle mutlu olmayı bilirdin.
Bir yağmurun sesinde huzur bulur,
Bir gülüşe koca bir dünya sığdırırdın.

Sonra hayat geçti üzerinden usul usul,
Bazı vedalar bıraktı içinde derin bir boşluk.
Kimi gitti, arkasına bile bakmadan,
Kimi kaldı, ama eskisi gibi dokunmadan.

Sen de sustun…
Her kırıldığında biraz daha sustun.
Kimse üzülmesin diye kendini unuttun,
Herkes iyi olsun diye kendi içinde yoruldun.

Ama bilmediğin bir şey var:
Kendini kaybettiğin yerde, yeniden buluşmanın da bir yolu var.

Bir sabah uyanacaksın,
İçindeki o eski sızı biraz hafiflemiş olacak.
Geçmiş yine geçmişte duracak,
Ama artık seni eskisi kadar tutamayacak.

Anlayacaksın;
Her giden bir kayıp değildir,
Her biten bir yenilgi değildir.
Bazen kapanan bir kapı,
İnsanın kendisine açılan ilk penceresidir.

Ve o gün, kimseye bir şey kanıtlamak istemeyeceksin.
Ne güçlü görünmek ne de anlaşılmak…
Yalnızca kendin olacaksın;
Eksiklerinle, izlerinle, bütün yaşanmışlıklarınla.

Çünkü insanın en güzel zaferi,
Herkesi geride bırakması değil;
Kırılmış kalbiyle hayata yeniden sarılması,
Ve bütün yaşadıklarına rağmen
İçindeki iyiliği koruyabilmesidir.

Bir gün kendine rastlayacaksın…
Belki bir sabah ışığında, belki bir deniz kıyısında.
Belki de kimsenin bilmediği bir gecede,
Kendi kalbine ilk kez şefkatle baktığında.

İşte o zaman anlayacaksın:

Bunca yol, bunca acı, bunca bekleyiş…
Seni senden koparmak için değil,
Kendine yeniden dönebilmen içinmiş.

Ve hayat, tam da o gün,
Sana en güzel şiirini fısıldayacak:

“Hoş geldin…
Kendine hoş geldin.”

Bysair
Bazı dizeler okunmaz, hissedilir.