EY BENİM SOL YANIM

EY BENİM SOL YANIM

Ey benim sol yanım…
Kalp ağrım, zamana aldanışım,
Bir türlü unutamadığım,
Aklımdan silemediğim,
Beni benden alıp kendime bile yabancılaştıranım…

Yanında olamadığım,
Adını gecenin sessizliğinde haykırdığım,
Her sabah uyandığımda yokluğuna yeniden alışmaya çalıştığım…
Gecelerimin ışığı, gündüzlerimin aydınlığı,
Damarımdaki kanım, gözlerimde biriken yaşım…

Ey benim sol yanım,
Yine sensiz bir yoldayım.
Ayaklarım gidiyor bilmediğim yerlere,
Ama kalbim hâlâ senin bıraktığın yerde.
Herkes bir yerlere yetişiyor bu hayatta,
Ben ise bir türlü sana ulaşamıyorum.

Günler geçiyor, takvimler değişiyor,
Mevsimler gelip geçiyor penceremin önünden.
Ama içimde hiçbir şey değişmiyor.
Ne sabahlar sabah oluyor sensiz,
Ne geceler bitiyor gözlerimi kapattığımda.
Bir tek sen eksiksin hayatımda,
Ama sanki her şey eksik sen olmayınca.

Bazen bir şarkı çalıyor,
Bir anda susuyorum.
Sanki sesin karışıyor melodilere,
Sanki birazdan çıkıp gelecekmişsin gibi
Kapıya bakıyorum.
Sonra yine sessizlik…
Yine ben, yine özlem,
Yine içimde sana ayrılmış kocaman bir boşluk.

Ey benim sol yanım,
Sen hiç bilmiyorsun belki,
Ben kaç gece senin hayalinle uyudum.
Kaç sabah adını anarak uyandım.
Kaç kez bir mesaj bekledim senden,
Kaç kez telefonumun ekranına bakıp
Kendime sessizce yenildim.

Sana söyleyemediğim o kadar çok şey var ki…
Biriktirdim içimde bütün cümleleri.
Keşke diyorum,
Keşke bir kez daha gözlerine bakabilsem.
Keşke bir kez daha ellerini tutabilsem.
Dünya dursun, zaman susup kalsın,
Sen yanımda olsan başka hiçbir şey istemem.

Biliyor musun?
İnsan bazen en çok sevdiğine uzak düşüyormuş.
En çok özlediğine kavuşamıyormuş.
Ve en çok da içinde yaşattığına
Dışarıdan hiçbir şey belli edemiyormuş.

Ben de öyleyim işte…
Gülüyormuş gibi yapıyorum,
İyiyim diyorum soranlara.
Oysa içimde her gün biraz daha eksiliyorum.
Bir yanım hâlâ seni bekliyor,
Diğer yanım sensizliğe yeniliyor.

Ey benim sol yanım…
Yokluğun içime işledi.
Sensizlik yalnızca bir özlem değil artık,
Her nefeste yeniden hissettiğim bir sızı.
Kalbim seni arıyor,
Gözlerim seni bekliyor,
Ruhum hâlâ sana dönük yaşıyor.

Bazen düşünüyorum da,
Belki bir gün yollarımız yeniden kesişir.
Belki bir akşam hiç beklemediğim anda
Karşıma çıkarsın.
Belki de hiçbir şey söylemeden
Sadece gözlerime bakarsın.
İşte o an,
İçimde yarım kalan ne varsa
Bir tek bakışınla tamamlanır.

Ama ya hiç gelmezsen?
Ya bu özlem benimle birlikte yaşlanırsa?
Ya adını içimde saklayıp
Bir ömür seni uzaktan sevmek zorunda kalırsam?

İşte en çok bundan korkuyorum…
Seni kaybetmekten değil yalnızca,
Sana kavuşma ihtimalimi de kaybetmekten.

Ey benim sol yanım,
Yine sensiz bir yoldayım.
Gecenin karanlığında kendimi arıyorum,
Her köşe başında senden bir iz bulmaya çalışıyorum.
Hayat bana bir türlü şans vermiyor,
Kader yollarımızı bir türlü birleştirmiyor.

Ne olur, eğer hâlâ kalbinde bana ait bir yer varsa,
Gel…
Bir kez olsun gel.
Yarım kalan hikâyemize bir cümle daha ekleyelim.
Suskunluğumuzu konuşarak,
Özlemimizi sarılarak bitirelim.

Çünkü ben yoruldum…
Sensizliğe güçlü görünmekten,
İçimde fırtınalar koparken sessiz kalmaktan,
Sana söyleyemediğim cümlelerle yaşamaktan yoruldum.

Ey benim sol yanım…
Ya sen gel yanıma,
Ya da bir gün yollarımız yeniden kavuşsun.

Ben hâlâ aynı yerdeyim.
Aynı kalple, aynı özlemle,
Aynı yarım kalmış sevdayla…

Çünkü bazı insanlar unutulmuyor.
Bazı aşklar bitmiyor.
Bazı özlemler dinmiyor.

Ve bazı insanlar vardır;
Gitseler bile insanın sol yanında yaşamaya devam ederler…