BİR ŞEHİR, BİR SEN, BİR DE EKSİK KALAN BİZ

BİR ŞEHİR, BİR SEN, BİR DE EKSİK KALAN BİZ

Bu şehir hâlâ sen kokuyor…

Aynı sokaklar, aynı kaldırımlar,
Aynı deniz, aynı martılar…
Akşamları yine aynı güneş batıyor,
Ama hiçbir şey eskisi gibi değil.
Çünkü artık bu şehirde sen yoksun.

Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz yollar,
Şimdi ayak izlerimizi bile unutmuş.
Oturduğumuz bank hâlâ orada,
Belki de benden daha çok özlüyor seni.
Bir tek ben geçemiyorum o sokaktan,
Bir tek benim içim hâlâ orada kalmış.

Biliyor musun?
İnsan bazen bir şehri değil,
O şehirde yaşadığı birini özlüyormuş.
Bir denizi değil, birlikte izlediği gün batımını,
Bir şarkıyı değil, o şarkıda saklı kalan sesini…

Ben seni en çok akşamları özlüyorum.
Güneş yavaşça kaybolurken ufukta,
İçimde bir şeyler daha eksiliyor.
Sanki bütün şehir ışıklarını yakıyor,
Bir tek benim dünyam karanlık kalıyor.

Ne çok hayalimiz vardı…
Birlikte gidilecek yollar,
Sabahına beraber uyanacağımız günler,
Aynı sofrada paylaşacağımız ekmek,
Bir ömür süreceğini sandığımız o güzel hikâye…

Şimdi hepsi birer hatıra.
Kim bilir, belki sen çoktan unuttun.
Belki başka sokaklarda başka hayaller kuruyorsun.
Ama ben hâlâ bazı geceler,
Sana anlatacaklarımı içimde biriktiriyorum.

Bazen telefonumu elime alıyorum,
Adını yazıp yeniden siliyorum.
Bir merhaba kadar yakınsın aslında,
Ama bir ömür kadar uzaksın bana.
Ne yazabiliyorum,
Ne de tamamen vazgeçebiliyorum.

Keşke bazı insanlar gitmeden önce
Biraz daha kalsaydı.
Keşke bazı vedalar yaşanmasaydı.
Keşke insan sevdiğini kaybetmeden önce
Onun kıymetini anlatabilseydi.

Ama hayat böyleymiş galiba…
Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmiyor.
Bazı insanlar kavuşmak için değil,
Birbirlerinin kalbinde iz bırakmak için karşılaşıyor.

Şimdi bu şehrin kalabalığında
Kendime sessiz bir yer arıyorum.
Herkes bir yerlere yetişirken,
Ben geçmişte kalan bir ana takılı kalıyorum.

Bir gün yolun düşerse bu şehre,
Belki yine aynı denizin kıyısında durursun.
Belki bir martının çığlığında,
Belki de esen rüzgârın içinde
Benden bir iz bulursun.

O zaman bil ki,
Ben sana kızgın değilim.
Sadece yarım kalan hayallerimize üzgünüm.
Çünkü biz birbirimizi kaybetmedik yalnızca,
Birlikte olabileceğimiz bütün yarınları da kaybettik.

Bu şehir hâlâ aynı şehir…
Denizi yine mavi, sokakları yine kalabalık.
Ama ben artık aynı insan değilim.

Çünkü bir şehirden insan eksilmez belki,
Ama bir insan gidince
Bütün şehir eksik kalır.

Bir şehir, bir sen, bir de eksik kalan biz…