Ben En Çok Kendime Geç Kaldım

Ben En Çok Kendime Geç Kaldım

Herkese yetiştim de kendime yetişemedim,
Herkesin yarasını sardım, kendi yaramı bilemedim.
Birinin canı yansa geceleri uykum kaçtı,
Ben içimden bin kez kırıldım, kimse fark etmedi.

Gül dediler, güldüm…
Güçlü ol dediler, sustum…
İyi misin diye sordular bazen,
İyiyim dedim, kendime bile yalan oldum.

Bir ömür başkalarının kapısında bekledim,
Belki bir gün biri de benim için gelir diye.
Meğer insan en çok da burada yoruluyormuş;
Kendi kalbini unutup başkasını severken bile.

Ne çok hayalim vardı yarına bıraktığım,
Ne çok sözüm vardı içimde sakladığım.
Bir gün mutlu olacağım diye diye,
Gençliğimi bekleme odalarında harcadım.

Şimdi kimseye kırgın değilim aslında,
Sadece içimde konuşmayı bırakan bir çocuk var.
Bir zamanlar her şeye inanan o kalp,
Artık güzel şeyler duyunca bile susar.

Ve bir gün sorarlarsa bana,
“Hayat sana en çok neyi öğretti?” diye…
Şunu söylerim, gözlerimi kaçırmadan:

Herkesi kaybetmekten korkarken,
Kendimi kaybetmişim meğer.
Herkese bir hayat sığdırmışım da,
Kendime bir gün bile ayıramamışım.