CANIMDAN ÖTE, ÖMRÜMDEN KIYMETLİ OĞLUM

“Sen dünyaya geldiğin gün yalnızca bir çocuk doğmadı oğlum… Ben de seninle birlikte yeniden doğdum. Sen bana baba olmayı, karşılıksız sevmeyi ve bir insanın başka bir insan için nasıl bütün bir dünya olabileceğini öğrettin.”

Oğlum…

Sen dünyaya gözlerini açtığın gün,
Benim dünyam da yeniden aydınlandı.
Küçücük bedeninle hayatıma kocaman bir huzur getirdin.
Mutluluğum, umudum ve yaşama sevincim oldun.
İlk ağlama sesin hâlâ kulaklarımda,
O tarifsiz cennet kokun hâlâ burnumda.
Seni ilk kez kucağıma aldığım o anı,
Ömrümün sonuna kadar unutmayacağım.

Seninle yeniden yeşerdi solmaya yüz tutmuş çiçeklerim.
Seninle güzelleşti gönlümün bütün bahçeleri.
Hayatın yalnızca yaşamak olmadığını,
Bir başka can için nefes almanın
Ne kadar büyük bir mutluluk olduğunu öğrendim.

Oğlum…

Geceleri ağlama sesinle uyanırdım.
Sen ağladığında içim titrer,
Gözlerinden süzülen her damla yaş
Benim yüreğime dokunurdu.
Ama o güzel gözlerin gülümsediğinde,
Dünyanın bütün kederlerini unutur,
Seninle birlikte yeniden gülmeyi öğrenirdim.

Küçücük göğsünün her nefes alışında,
Yaşamanın ne kadar kıymetli olduğunu anlardım.
Sen henüz yürümeyi bilmezken,
Ben hayatın gerçek anlamını öğrenmeye başlamıştım.

İlk emekleyişin, ilk gülüşün,
Küçücük ellerinle bana uzanışın…
Hepsi dün gibi gözlerimin önünde.
O günlerin mutluluğunu anlatmaya
Bugün bile kelimelerim yetmiyor.

Oğlum…

Henüz konuşamıyordun ama ben seni anlardım.
Acıktığını, uykunun geldiğini,
Bir yerinin ağrıdığını hissederdim.
Çünkü seninle aramızda kelimelerden daha güçlü,
Yalnızca bir babanın yüreğiyle anlayabileceği
Tarifsiz bir bağ vardı.

Seni doyurmak için uykusuz kaldığım geceleri,
Kucağımda uyuttuğum o güzel zamanları,
Minicik ellerinin parmaklarıma tutunuşunu
Şimdi öyle çok özlüyorum ki…

Ve bir gün, o küçücük dudaklarından
İlk kez “Baba” sözcüğü döküldü.

İşte o an…
Sanki dünya bir anlığına durdu.
Nefesim kesildi, gözlerim doldu.
Yanaklarımdan süzülen yaşlar,
Ömrüm boyunca yaşayabileceğim
En güzel mutluluğun gözyaşlarıydı.

O gün anladım ki oğlum,
İnsan bazen tek bir kelimeyle
Dünyanın en zengin insanı olabiliyormuş.

Oğlum…

Senin büyümeni sabırsızlıkla beklerdim.
İlk adımlarını atmanı, koşmanı,
Birlikte oyunlar oynayacağımız günleri hayal ederdim.

Önce ellerimden tutarak yürümeye başladın.
Düşmemen için seni sımsıkı tutardım.
Sonra bir gün ellerimi bıraktın,
Kendi başına ilk adımlarını attın.

Ben biraz uzağında durup kollarımı açardım.
Sen o minicik ayaklarınla bana doğru koşardın.
Sana sarıldığımda hissettiğim mutluluğu
Dünyanın hiçbir güzelliğine değişmezdim.

Şimdi düşünüyorum da…
Ben sana yürümeyi öğretirken,
Sen bana hayatta dimdik durmayı öğretiyordun.

Canım oğlum…

Nefesim, gözümün nuru,
Zeytin gözlerine kurban olduğum bir tanem…

Sen ağladığında benim de içim ağlardı.
Sen hastalandığında dünyam başıma yıkılırdı.
Bir yerin acısa sanki benim canım yanardı.
Keşke bütün acılarını ben çekebilsem,
Keşke bütün gözyaşlarını kendi gözlerimde biriktirebilsem,
Senin yüzün hep gülsün isterdim.

Çünkü sen benim canımdan bir parçaydın.
Seninle öğrendim bir insanın
Kendi canından daha çok sevebileceğini.

Baba olmak yalnızca bir çocuğu büyütmek değilmiş.
Onunla birlikte büyümek,
Onun mutluluğuyla mutlu olmak,
Onun acısını kendi yüreğinde hissetmekmiş.

Sen bana sabrı öğrettin.
Merhameti, fedakârlığı ve karşılıksız sevgiyi öğrettin.
Bir insanın küçücük bir gülüş uğruna
Bütün yorgunluklarını unutabileceğini gösterdin.

Oğlum…

Sen benim hayatıma gelen
En güzel, en özel ve en anlamlı mucizesin.

İlk doğum gününü nasıl unutabilirim?
Pepee'yi ne kadar çok severdin…
İlk doğum günü pastanın üzerinde bile
O çok sevdiğin çizgi film kahramanı vardı.

Senin heyecanını, mutluluğunu,
O masum bakışlarını ve güzel gülüşünü
Hâlâ dün gibi hatırlıyorum.

Keşke zamanı biraz durdurabilseydim.
Keşke o küçücük ellerini
Biraz daha uzun tutabilseydim.
Keşke seni kucağımda uyuttuğum geceler
Biraz daha yavaş geçseydi.

Ama zaman durmadı oğlum…
Sen büyüdün.

Sen büyüdükçe ben de değiştim.
Daha sabırlı, daha anlayışlı,
Daha merhametli bir insan oldum.
Hayata başka gözlerle bakmayı,
Küçük mutlulukların değerini bilmeyi
Senin sayende öğrendim.

Oğlum…

Biliyor musun?
İnsan bazen geçmişe dönmek ister.
Bir fotoğrafın içinde kaybolmak,
Eski bir gülüşü yeniden duymak,
Bir zamanlar küçücük olan elleri
Yeniden avuçlarının arasına almak ister.

Ben de bazen senin çocukluğuna dönmek istiyorum.
İlk ağladığın güne,
İlk kez güldüğün o güzel sabaha,
Bana ilk kez “Baba” dediğin ana…

Seni yeniden kucağıma almak,
Başını omzuma yaslayıp uyutmak,
O cennet kokunu yeniden içime çekmek istiyorum.

Ama biliyorum ki zaman geri gelmeyecek.
Sen büyümeye, kendi yolunda yürümeye devam edeceksin.
Bir gün kendi hayallerinin peşinden gidecek,
Kendi kararlarını verecek,
Kendi hayatını kuracaksın.

İşte o gün geldiğinde de oğlum,
Ben yine senin baban olacağım.

Düştüğünde elini tutmaya,
Yorulduğunda omuz vermeye,
Üzüldüğünde seni dinlemeye,
Mutlu olduğunda seninle gülmeye
Her zaman hazır olacağım.

Hayat seni nereye götürürse götürsün,
Kaç yaşına gelirsen gel,
Benim gözümde hep o ilk günkü
Masum bakışlı, cennet kokulu yavrum olacaksın.

Canım oğlum…

Sana anlatmak istediğim öyle çok şey var ki…
Ne kadar yazsam eksik kalıyor,
Ne kadar anlatsam kelimeler yetmiyor.

Çünkü bir babanın evladına duyduğu sevgi,
Ne bir şiire sığar ne de bir ömre…

Sen benim en kıymetli hazinemsin.
En güzel duam, en büyük şükrümsün.
Hayatımın en anlamlı hediyesi,
Kalbimin en güzel yerinde taşıdığım mucizemsin.

Belki bir gün bu satırları okuyacaksın.
Belki o zaman sen de büyümüş,
Hayatın ne kadar hızlı geçtiğini anlamış olacaksın.

İşte o gün bilmeni istediğim bir şey var:

Ben seni yalnızca dünyaya geldiğin gün sevmedim oğlum.
İlk nefesinden bugüne kadar,
Her geçen gün biraz daha büyüdü içimdeki sevgin.
Ve bu sevgi, ömrümün sonuna kadar
Hiç eksilmeden yaşamaya devam edecek.

Bir gün saçlarıma aklar düşse,
Ellerim eskisi kadar güçlü olmasa,
Adımlarım yavaşlasa bile
Sana duyduğum sevgi hiç yaşlanmayacak.

Çünkü sen benim dünümdeki en güzel hatıram,
Bugünümdeki en büyük mutluluğum,
Yarınlarımdaki en kıymetli umudumsun.

İyi ki doğdun oğlum.
İyi ki dünyama geldin.
İyi ki bana baba olmanın
Bu tarifsiz güzelliğini yaşattın.

Ve sakın unutma…

Bu hayatta herkes seni farklı sevebilir,
Ama ben seni ilk nefesinden itibaren
Kendi canımdan bir parça bilerek sevdim.

Sen büyüdün oğlum…
Ama benim içimdeki o küçük çocuk
Hiç büyümedi.

Ben seni hâlâ ilk günkü heyecanla,
İlk kucağıma aldığım günkü mutlulukla,
İlk “Baba” deyişindeki gözyaşlarımla seviyorum.

Ve seni, kelimelerin anlatamayacağı kadar,
Canımdan da öte, bir ömür seveceğim…

İyi ki varsın, benim can oğlum.