BAZI GİDİŞLERİN ARDINDAN KİMSE ESKİSİ GİBİ KALMAZ

O gece yağmur hiç durmadı. Sanki gökyüzü, benim içime biriktirdiğim bütün cümleleri benim yerime döküyordu kaldırımlara. Pencerenin önünde oturmuş, elimde soğumuş bir kahveyle uzaklara bakıyordum. Şehrin ışıkları yanıyordu ama içimde uzun zamandır karanlık olan bir yer vardı.

Telefonum masanın üzerindeydi. Ekranı her aydınlandığında istemsizce başımı çeviriyordum. Biliyorum, o değildi. Zaten artık gelmeyeceğini de biliyordum. Ama insan bazen gerçeği bilmekle onu kabullenmek arasındaki mesafede yıllarca yaşayabiliyordu.

Bir zamanlar aynı sokaklardan geçerken hayaller kurardık. Hangi şehirde yaşayacağımızı, hangi evin balkonunda sabah kahvesi içeceğimizi konuşurduk. Küçük şeylerdi belki ama insanın en büyük mutlulukları bazen en küçük hayallerinin içine saklanıyordu.

Sonra bir gün her şey değişti.

Ne büyük bir kavga yaşandı ne de unutulmayacak kadar ağır sözler söylendi. Sadece konuşmalar azaldı. Mesajlar gecikti. Sesler yabancılaştı. Bir zamanlar birbirine anlatacak binlerce şeyi olan iki insan, zamanla birbirine söyleyecek tek bir kelime bulamaz oldu.

En çok da buna kırıldım.

Bir insanın hayatından çıkmasına değil, bir zamanlar hayatının en güzel yerinde dururken nasıl bu kadar uzaklaşabildiğine…

Şimdi bazen eski fotoğraflara bakıyorum. Gülümsediğimiz anları görüyorum. O fotoğraflarda henüz hiçbir şeyin bitmediğine inanan iki insan var. Keşke onlara söyleyebilseydim, bazı vedalar çoktan başlamıştır da insanlar bunu en son fark eder.

Belki bir gün yine karşılaşacağız. Belki aynı caddeden geçeceğiz, belki göz göze geleceğiz. Sen beni tanıyacaksın, ben seni… Ama ikimiz de hiçbir şey olmamış gibi davranacağız.

Çünkü bazı hikâyelerin ikinci bir başlangıcı olmaz.

Ve ben artık şunu öğrendim:

İnsan her kaybettiğinin ardından ağlamıyor. Bazen sadece bir zamanlar ne kadar mutlu olduğunu hatırlıyor ve o mutluluğun bir daha aynı şekilde yaşanmayacağını anlıyor.

Ben seni unutmadım. Sadece artık seni hatırladığımda kendimi kaybetmiyorum.