HAYATIN BİZE BORÇLU OLDUĞU BİR GENÇLİK VARDI

İnsan bazen yaşlandığı için değil, yaşayamadığı şeyler yüzünden yoruluyor.

Bir zamanlar hayalleri vardı. Büyük evler, uzak şehirler, uzun yolculuklar, hiç bitmeyecek dostluklar… Bir gün her şeyin daha güzel olacağına inanıyordu. Çünkü gençti. Zamanın bol, dünyanın büyük, fırsatların sonsuz olduğunu düşünüyordu.

Sonra hayat başladı.

Önce sorumluluklar geldi. Ardından ertelenen hayaller, yetişilmesi gereken işler, ödenmesi gereken faturalar… Bir sabah uyandı ve yıllardır kendine söz verdiği şeylerin hiçbirini yapmadığını fark etti.

Çocukken büyümek istiyordu. Büyüdüğünde ise çocukluğundaki o kaygısız günlere dönmek istedi.

Ne tuhaf bir yolculuktu bu…

Eskiden akşam olunca sokakta biraz daha kalabilmek için annesine yalvarırdı. Şimdi akşam olsun diye bekliyor, günün yorgunluğundan kurtulmak için yatağına sığınıyordu.

Eskiden bayram sabahlarını heyecanla beklerdi. Şimdi bayramlarda eksilen sandalyelere, artık arayamacağı insanlara, bir daha aynı sofrada toplanamayacak aile fertlerine bakıyordu.

İnsan büyüdükçe bazı şeylerin kıymetini daha iyi anlıyordu. Ama ne yazık ki anlamak, her şeyi geri getirmeye yetmiyordu.

Bir gün eski mahallesine gitti. Çocukluğunun geçtiği sokağı aradı. Bakkal değişmişti, oyun oynadığı arsa apartman olmuştu. Duvarların rengi bile farklıydı. Bir tek hafızasındaki çocuk hâlâ aynı yerde koşuyordu.

Bir süre kaldırımda durdu.

Kim bilir, belki de hayat dediğimiz şey biraz da buydu: Bir zamanlar kendimizi ait hissettiğimiz yerlere yıllar sonra yabancı gibi bakmak…

O gün eve dönerken kendine bir söz verdi. Bundan sonra her şeyi yarına bırakmayacaktı. Gitmek istediği yere gidecek, görmek istediği insanları arayacak, söylemek istediği güzel sözleri içinde tutmayacaktı.

Çünkü insanın elinde sandığından daha az zaman vardı.

Ve bazı hayallerin en büyük düşmanı başarısızlık değil, sürekli ertelenmekti.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda, keşke daha çok çalışsaydım demekten çok, keşke biraz daha yaşasaydım demekten korkmalı insan.