BİRİ GİTTİ, SESSİZLİĞİ KALDI

BİRİ GİTTİ, SESSİZLİĞİ KALDI

Bir akşam daha sensizliğe uyandım,
Penceremde yağmur, içimde yarım kalmış bir hikâye…
Herkes bir yerlere yetişiyordu,
Ben hâlâ seninle yarım kalan o güne.

Ne garip değil mi?
Bir zamanlar sesini duymak için bahaneler arardım,
Şimdi adını anmamak için
Kendimle savaşıyorum.

Sana kırgın değilim desem yalan olur,
Ama kızgın da değilim artık.
İnsan en çok,
Bir zamanlar kendisine iyi gelen birinin
Yokluğuna alışırken yoruluyormuş.

Bazen eski mesajları açıyorum,
Bir zamanlar ne kadar güzel gülmüşüz diye…
Sonra telefonu kapatıyorum,
Çünkü geçmişin en acı tarafı şu:
İnsan aynı mutluluğu ikinci kez okuyabiliyor,
Ama bir daha aynı şekilde yaşayamıyor.

Ben seni unutmadım,
Sadece yokluğunun sesini kıstım.
Kalbimde hâlâ bir yerin var,
Ama artık o kapının önünde beklemiyorum.

Ve bilmeni isterim…
Ben senden vazgeçtiğim için gitmedim,
Kendimi kaybetmemek için uzaklaştım.

Çünkü bazen insan, en çok sevdiği yerde değil, en çok incindiği yerden ayrılır.