BEN ÖLDÜĞÜMDE DEĞİL, YAŞARKEN YOKTUM

BEN ÖLDÜĞÜMDE DEĞİL, YAŞARKEN YOKTUM

Beni bir gün mezarlıkta aramayın…

Ben çoktan gömüldüm.
Birinin umursamazlığında,
Bir başkasının yarım bıraktığı cümlede,
En çok da kimsenin fark etmediği gecelerde…

Ölmedim aslında,
Sadece içimdeki insanı kaybettim.
Eskiden bir mesajla dünyası değişen kalbim,
Şimdi binlerce kelimeye sessiz kalıyor.

Bir zamanlar biri gelsin diye beklerdim,
Şimdi biri gitmesin diye dua etmiyorum.
Çünkü öğrendim;
Kalmak isteyen insanın bahanesi olmaz,
Gitmek isteyenin ise vedası bile…

Bana en çok neyin ağır geldiğini sorarsanız,
Cevabım ne yalnızlık ne de ayrılık olur.
İnsanların gözlerinin içine bakıp
İyi olduğumu söylemek zorunda kalmak…

Bir gün herkes beni güçlü sanacak,
Oysa kimse bilmeyecek;
Ben güçlü olduğum için ayakta değilim,
Tutunacak kimsem olmadığı için düşmüyorum.

Ve bir gün gerçekten gidersem,
Arkamdan güzel şeyler söylemeyin.
Keşke demeyin, özledim demeyin…

Ben buradayken bir kez olsun
Kalbimin kapısını çalmanızı bekledim.

Çünkü bazı vedalar son nefeste değil,
İnsan hâlâ hayattayken yaşanır.

En acısı da ne biliyor musun?
İnsan bazen yaşarken bile kimsenin aklına gelmiyor.