BİR GÜN BENİ DE ARAYACAKSIN, AMA BEN ARTIK ESKİ BEN OLMAYACAĞIM

BİR GÜN BENİ DE ARAYACAKSIN, AMA BEN ARTIK ESKİ BEN OLMAYACAĞIM

Bir gün telefonun çalacak…
Belki sıradan bir akşam, belki yağmurlu bir pazar.
Aklına geleceğim hiç beklemediğin bir anda.
Ve ilk defa, yokluğumun sesini duyacaksın.

Hatırlayacak mısın beni?
Sana kırıldığım hâlde sustuğum geceleri,
Gitme diye içimden bin kez yalvardığım hâlleri,
Bir tek güzel sözün için saatlerce beklediğimi…

Ben seni kaybetmekten korkarken,
Sen beni kaybetmeyi hiç düşünmedin.
Ben bir ömürlük yer açarken kalbimde,
Sen bana bir gün bile ayırmayı çok gördün.

Şimdi ne değişti diye sorma.
İnsan bir gecede vazgeçmez.
Önce biraz susar, sonra biraz uzaklaşır,
Sonra içinde bir şeyler ölür de kimse fark etmez.

Ben de öyle oldum işte…

Artık kapı çalınca heyecanlanmıyorum,
Bir mesaj gelince çocuk gibi sevinmiyorum.
Kimsenin kalması için kendimden vazgeçmiyorum.
Çünkü en sonunda anladım:
İnsan herkesi affedebilir ama
Kendine yaşattığı çaresizliği unutamaz.

Bir gün beni arayacaksın…
Belki sesimi duymak, belki yeniden başlamak için.
Ama o gün sana kızgın olmayacağım.
Sana kırgın da olmayacağım.

Sadece eskisi gibi olmayacağım.

Çünkü ben seni beklediğim yerde bıraktım,
Kendimi ise yeniden bulduğum yola çıktım.

Ve bilmeni isterim…

Bazı insanlar geri dönmez,
Çünkü gittikleri yerde mutluluğu buldukları için değil,
Geri dönerlerse yine kendilerini kaybedeceklerini bildikleri için…