Biraz da Kendime Kaldım
Hep birilerini mutlu etmeye çalıştım, Kendi gülüşümü yarım bıraktım. Bir kapı açılsın diye bekledim, Oysa kaç kapının önünde Kendimi unuttuğumu anlamadım.
Biraz da Kendime Kaldım
Bazı vedalar bir insandan değil, insanın kendinden eksilmesidir…
Bir zamanlar herkese yetişirdim,
Birinin hüznüne ortak,
Birinin derdine yoldaş olurdum.
Kendi içimde kopan fırtınaları
Kimse duymasın diye susardım.
Hep birilerini mutlu etmeye çalıştım,
Kendi gülüşümü yarım bıraktım.
Bir kapı açılsın diye bekledim,
Oysa kaç kapının önünde
Kendimi unuttuğumu anlamadım.
Şimdi biraz sessizim…
Ne eskisi kadar anlatıyorum,
Ne de anlaşılmak için çabalıyorum.
Bir fincan kahve, biraz yağmur,
Bir de kendime ayırdığım zamanım var.
Kimseye kırgın değilim desem yalan,
Ama artık kimseye kendimi anlatacak
Kadar yorgun da değilim.
Gidenin ardından bakmıyorum eskisi gibi,
Çünkü beklerken kaybettiğim kendimi
Yeniden bulmaya çalışıyorum.
Belki de hayat dediğin şey budur;
Bazen herkesten uzaklaşıp
Kendine biraz yaklaşmak…
Herkese verdiğin sevgiden
Bir parça da kendine saklamak.
Ve şimdi…
Biraz da kendime kaldım.
Eksilmedim belki,
Sadece artık kendimi
Başkalarının tamamlanmasına harcamıyorum.
— Bysair
Yorumlar
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
Yorum yap
Yorumlar onaylandıktan sonra yayımlanır.
