BİR ŞAİRİN SESSİZ ÇIĞLIĞI

Ben seni bir ömrün en sessiz yerinde sevdim,
Kimse bilmedi içimde kaç kez yenildim.
Adını gecelere emanet ettim her akşam,
Sen başka bir bahardın, ben sensiz kalan son yaprak.

Bir şairin yüreği kolay kolay susmazmış,
Her kırılan hayali bir şiire sığarmış.
Oysa benim kalemim adını yazarken titrer,
Mürekkebim kurur da içimdeki hasret bitmez.

Gözlerin aklımda kalmış eski bir hatıra,
Gülüşün dokunur hâlâ en karanlık yarama.
Ne zaman unut desem bu yorgun kalbime,
Bir şiir daha düşer seninle ilgili dilime.

Ben seni sevmeyi hiç yarım öğrenmedim,
Gidişine rağmen senden vazgeçmeyi bilemedim.
Sen belki çoktan sildin yaşanmış ne varsa,
Ben hâlâ seni ararım biten her şarkıda.

Şimdi geceler uzun, yıldızlar bile uzak,
İçimde susturamadığım bir özlem var ancak.
Bir gün yolun düşerse yazdığım satırlara,
Beni bulursun belki dökülmüş mısralarda.

Ve sorarlarsa bir gün, nedir şairin derdi?
Bir kalbin taşıyamadığı sevdanın son hâli.
Ben sana kavuşamadım, bunu kaderden bildim;
Seni şiirlerde yaşattım, kendimden eksildim.

— byŞAİR