GİDİŞİNLE YARIM KALDIM

Sen gittin…

Ardında ne bir veda bıraktın
Ne de unutabileceğim bir sebep…
Sadece yarım kalmış cümleler,
Bir de içimde dinmeyen o sessizlik kaldı.

Oysa ne güzel hayaller kurmuştuk,
Aynı sokaklarda yürüyecek,
Aynı yağmurun altında ıslanacak,
Bir ömrü aynı yastığa baş koyarak yaşayacaktık.

Şimdi ne o sokaklar bizim,
Ne de o hayallerin bir anlamı var.
Bir zamanlar adını duyunca gülümseyen yüzüm,
Şimdi hatıranla karşılaşınca susuyor.

En çok da sana anlatamadıklarıma üzülüyorum.
İçimde biriktirdiğim onca sevgiye,
Söyleyemediğim onca güzel söze,
Bir kez daha sarılabilmek için
Vazgeçebileceğim onca şeyime…

Fotoğrafları sildim,
Mesajları kaldırdım,
Gittiğin yolları unutmaya çalıştım.
Ama insan nasıl unutur
Bir zamanlar kendisine yuva olan insanı?

Bazen bir şarkıda karşıma çıkıyorsun,
Bazen yağmurun sesinde,
Bazen de gecenin en sessiz saatinde
Hiç çağırmadığım hâlde geliyorsun aklıma.

Bilmeni isterdim;
Ben senden kusursuz bir hayat istemedim.
Biraz anlayış, biraz sadakat,
Biraz da herkes giderken kalabilmeni bekledim.

Ama sen gitmeyi seçtin,
Ben kalmayı…

Şimdi ikimiz de başka hayatların içindeyiz belki,
Ama benim içimde hâlâ
Bir türlü tamamlanamayan o hikâye var.

Artık dönmeni beklemiyorum.
Sana kırgınlığımı da zamanla susturuyorum.
Yalnızca bazen düşünüyorum;
Acaba sen de hiç benim gibi
Bir gecenin ortasında özlüyor musun?

Ve son olarak şunu öğrendim:

Bazı insanlar hayatımızdan gider,
Ama bıraktıkları izler hiçbir yere gitmez.
Bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın içinde ömür boyu taşımak için yaşanır.

Ben seni unutmadım belki…
Ama artık yokluğunla yaşamayı öğreniyorum.