İnsan En Çok İçinde Susar

Bysair Şiirler | Kalbe Dokunan Dizeler

İnsan en çok içinde susar,
Kimsenin duymadığı çığlıkları vardır.
Bir gülüşün ardına saklar kederini,
Bir de kimseye anlatamadığı yaraları…

Bazen bir kelimeye sığar koca bir ömür,
Bazen bir bakışta bin hatıra ölür.
Ve insan, en çok da sevdiğine yenilir;
Kalbi kalır orada, kendisi gider.

Kaç geceyi sabaha bağladık sessizce,
Kaç hayali gömdük içimizde gizlice?
Kimse bilmedi hangi şarkıda kırıldık,
Hangi cümlede kendimizden vazgeçtik.

Oysa ne çok şey istemiştik hayattan;
Biraz huzur, biraz sevgi, biraz da anlaşılmak…
Birinin gözlerinde kendimiz olmaktı dileğimiz,
Yorulduğumuzda bir kalbe yaslanmaktı.

Ama hayat, her gönle aynı kapıyı açmıyor,
Her bekleyiş kavuşmayla son bulmuyor.
Bazı insanlar kalbimize ev oluyor,
Sonra bir gün, o evin ışıkları sönüyor.

Yine de sev…
Dünya bütün güzelliğini kaybetmiş gibi olsa da sev.
Bir çiçeğin sabaha inanması gibi,
Bir annenin evladını beklemesi gibi,
Bir kalbin, kırıldığı hâlde iyiliğe dönmesi gibi sev.

Çünkü bu dünya, biraz da güzel yüreklilerin hatırına dönüyor.
Birinin duasında adın geçiyorsa,
Bir kalp senin için hâlâ iyilik diliyorsa,
Bütün karanlıklara rağmen içinde bir ışık yanıyorsa,
Henüz bitmemiştir hikâyen…

Ve unutma;
İnsan, başına gelenlerle değil,
Bütün bunlara rağmen içinde yaşatabildiği güzellikle insandır.

Belki bir gün her şey yerini bulur,
Belki kalbin, unuttuğunu sandığı huzuru yeniden bulur.
O güne kadar kendine iyi bak;
Çünkü senin de bu dünyada
İncinmeden yaşayabileceğin bir bahara hakkın var.

Bysair — Kalbin sustuğu yerde, şiir konuşur.