Bir Kalbin Söyleyemediği

Bazı duygular vardır, kelimelere sığmaz,
Bir bakışta başlar, bir ömürden çıkmaz.
İnsan bazen en çok susarken anlatır,
Ve en derin yarasını gülümserken saklar.

Bir gün gelir, özlemek bile yorulur,
Bekleyen kalbin içindeki umut savrulur.
Ne giden geri döner eski hâliyle,
Ne kalan tamamlanır kırık kalbiyle.

Biz en çok, söyleyemediklerimizde kaybolduk,
Birbirimize yakınken bile uzak olduk.
Bir cümlenin ucunda yarım kaldı hikâyemiz,
Oysa aynı duaya sığmıştı ikimiz.

Zaman geçti dediler, geçti mi sandın?
Bir şarkıda adını duyunca anladım.
Bazı insanlar gitse de gitmez içimizden,
Bir ömür eksilmez onların bıraktığı izden.

Şimdi geceler uzun, yıldızlar sessiz,
İçimde bir sen varsın, bir de senden habersiz
Yaşanmamış günlerin ince sızısı,
Ve kalbimin kimseye anlatmadığı o yarısı.

Ama bil ki her kırık, biraz ışık taşır,
Her gözyaşı, insanı kendine yaklaştırır.
Bazen kaybetmek de öğretir sevmeyi,
Bazen yalnızlık öğretir insanın kendini dinlemeyi.

Ve bir gün, hiç beklemediğin bir sabah,
Kalbin yeniden çiçek açar usulca.
Anlarsın ki hayat, yarım kalanlardan ibaret değil;
Her veda bir son değil, her sessizlik keder değil.

Çünkü insan, en çok kırıldığı yerden büyür,
En karanlık gecede kendi ışığını görür.
Ve bütün yaralar bir gün susar elbet…

Geriye, sevebilmiş olmanın güzelliği kalır.

Bysair — Her şiirde bir duygu, her duyguda senden bir parça.