Biraz da Ben Sevilseydim

Biraz da Ben Sevilseydim

Hep ben anladım, hep ben sustum,
Hep başkalarının derdine koştum.
Bir gün biri de beni anlardı sandım,
Meğer en çok kendime yabancılaşmışım.

Biraz da ben sevilseydim,
Biraz da benim hatırım sorulsaydı.
Yorulduğumu gözlerimden anlayan,
Bir kişi olsun yanımda kalsaydı.

Gece olunca büyüyor insanın içi,
Gündüz sakladığı ne varsa dökülüyor.
Herkese güçlü görünen o kalp,
Yalnız kalınca sessizce kırılıyor.

Ne çok şey biriktirdim içimde,
Söylesem kim dinler, sustuğumda kim bilir?
Bazı yaralar görünmez derler ya,
İnsan en çok görünmeyeninden incinir.

Artık kimseye yük olmak istemem,
Bir omuz aramaktan da yoruldum.
Ben herkese bir liman olmaya çalışırken,
Kendi fırtınamda kaybolmuşum.

Ve bir gün biri sorarsa,
“En çok neye ihtiyacın vardı?” diye…
Başımı eğmeden söyleyeceğim:

Biraz da ben sevilseydim,
Biraz da benim için kalınsaydı.
Çünkü ben herkese yetmeye çalışırken,
Bir tek kendime yetemedim hayatta.