Kendime Söyleyemediğim Şeyler

Kendime Söyleyemediğim Şeyler

Ben en çok sustuğum yerlerde kayboldum,
Kimse duymadı içimde kopan fırtınaları.
Gülümseyerek geçtim herkesin yanından,
Bir ben bilirdim gecelerin ağırlığını.

Bir zamanlar hayallerim vardı,
Gökyüzüne sığmayacak kadar büyük.
Şimdi küçücük bir huzura razıyım,
Bir de kimsenin bozmadığı bir sessizliğe…

Çok insana iyi geldim ömrüm boyunca,
Kendi yaralarıma merhem olamadım.
Herkesin hikâyesinde bir yerim vardı,
Kendi hikâyemde kendimi bulamadım.

Bazen bir şarkı çalar, geçmiş konuşur,
Bir sokak çıkar karşıma, çocukluğum olur.
İnsan büyüdükçe anlıyor meğer,
Bazı özlemler hiçbir zaman son bulmaz.

Artık ne gidenin ardından koşuyorum,
Ne de kal diyene eskisi gibi inanıyorum.
Çünkü öğrendim; insan bazen en çok,
Kalacağına söz verenlerden yoruluyor.

Bir gün belki yeniden gülerim,
Belki içimdeki kış da bahara döner.
Ama o güne kadar kimse bilmesin,
Bir insanın sessizliği kaç parçaya bölünür…

Ben herkesi affetmeye çalıştım,
Bir tek kendime geç kaldım.
Herkesin yanında oldum da,
En zor günümde kendimin yanında kalamadım.