Gidişinin Ardından Kaldım

Gidişinin Ardından Kaldım

Sen gittin ya,
evin içindeki saat bile başka yürümeye başladı.
Duvarlar sustu, pencereler üşüdü,
bir de ben kaldım işte,
kendime bile anlatamadığım bir yalnızlığın ortasında.

Ardından söyleyecek çok sözüm vardı,
ama insan bazen en çok sevdiğine susarmış.
Bir cümle kursam geri dönersin sandım,
bir gece daha beklesem özlersin sandım.
Meğer bazı insanlar gitmeye karar verdiğinde
geride kalan bütün dualar sessiz kalırmış.

Hâlâ bazen kapıya bakıyorum,
belki yanlışlıkla gelirsin diye.
Belki bir gün, hiçbir şey olmamış gibi
adımı söylersin eskisi gibi.
Ben de sana kızgın olduğumu unutup
yine aynı yerimden severim seni.

Ama gelmiyorsun.

Akşam oluyor, ışıklar birer birer yanıyor,
şehir kalabalıklaşıyor,
insanlar sevdiklerine yetişmek için acele ediyor.
Ben ise bir zamanlar seninle yürüdüğümüz
o sokakta ağır ağır eksiliyorum.

Kimse bilmiyor,
bir insanın içinde kaç kez vedalaşabileceğini.
Kaç kez unutmaya yemin edip
bir şarkının ilk notasına yenilebileceğini.
Kaç gece, yalnızca bir hatıranın sıcaklığıyla
sabaha kadar üşüyebileceğini…

Sana kızamıyorum artık.
Çünkü seni sevmek,
bende kalan son güzel şeydi.
Senden geriye kırgınlıklar kalsa da
kalbim hâlâ güzel hatırlıyor seni.

Belki bir gün karşılaşırız,
saçlarıma biraz daha fazla hüzün düşmüş olur.
Sen gözlerimin içine bakarsın,
ben gülümserim,
ikimiz de hiçbir şey sormayız.

Oysa içimden sana
binlerce cümle geçer.

“Biliyor musun, ben seni unutmadım.
Sadece adını anmadan yaşamayı öğrendim.
Yokluğuna alıştım demeyeceğim,
insan alışmıyor bazı eksikliklere.
Yalnızca her sabah yeniden uyanıp
o eksiklikle yaşamaya devam ediyor.”

Ve sen yoluna gidersin yine.

Ben ardından bakmam belki bu kez,
ama içimde bir yer,
seninle birlikte gittiğin o günün kapısını
ömür boyu kapatamaz.

Çünkü bazı vedalar bitmez sevgilim,
insan yalnızca ağlamayı bırakır.

Ve bazı insanlar unutulmaz…
Sadece bir daha kavuşamayacağını
her geçen gün biraz daha iyi anlarsın.