Bir Zamanlar Biz Vardık

Bir Zamanlar Biz Vardık

Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakardık,
Aynı yağmurda ıslanır, aynı düşe inanırdık.
Şimdi ne sen varsın eski sokaklarda,
Ne de ben kendimi bulabiliyorum aynalarda.

Bir fincan kahve soğuyor masanın ucunda,
Söylenmemiş sözler birikmiş boğazımda.
Belki de en çok buna kırıldım hayatta,
Yanımdayken uzak, uzaktayken hatıranda…

Ben seni bir gün unuturum sanmıştım,
Meğer bazı insanlar unutulmazmış.
Adını anmadan da özlenirmiş insan,
Bir şarkının ortasında kalp sızlarmış.

Gidenin ardından yolları suçlamadım,
Kırılan hayallerimi kimseye anlatmadım.
Biraz sustum, biraz kendimden uzaklaştım,
En sonunda kendime bile geç kaldım.

Şimdi bir rüzgâr esse eski günlerden,
Bir yaprak düşse penceremin önünden,
İçimde bir ses usulca fısıldar:
Bir zamanlar biz vardık…
Ve o zamanlar, dünya biraz daha güzeldi.

— Bysair