İçimde Kalan Vedalar

İçimde Kalan Vedalar

Gece yine çöktü omuzlarıma,
Bir sen eksiksin bütün yarınlarımdan.
Pencereme vuran yağmur damlaları,
Sanki haber getiriyor senden, uzaklardan.

Sana anlatacak çok şeyim vardı,
Biriktirdim hepsini sustuğum günlerde.
Şimdi kelimeler boğazımda düğüm,
Adın dolaşıyor en sessiz cümlelerde.

Ben seni unutmak için değil,
Kendimi yeniden bulmak için sustum.
Ama ne zaman gözlerimi kapasam,
Yine o eski günlere savruldum.

Bir fotoğraf kaldı, bir de hatıralar,
Bir köşede bekleyen yarım hayaller.
İnsan en çok da şuna yanıyor:
Birlikte kurulan düşleri tek başına yaşamak meğer.

Şimdi ne sana kızabiliyorum,
Ne de kendime hak verebiliyorum.
Sadece içimde bir kapı var,
Her gece kapanıyor, her sabah yeniden açılıyor.

Belki bir gün geçer bu sızı,
Belki adın bile yabancı gelir bana.
Ama bil ki bazı vedalar bitmez,
İnsan gider… vedası kalır insanda.