YARIM KALAN HİKÂYEMİZ

“Bazı insanlar hayatımızdan gider, ama içimizde hiç gitmez. Çünkü yarım kalan her hikâye, insanın kalbinde ömür boyu yazılmaya devam eder…”

Bir zamanlar sen vardın hayatımda,
Gülüşünle aydınlanan sabahlarım vardı.
Birlikte kurduğumuz küçücük hayaller,
Bir ömre sığmayacak kadar büyüktü aslında.

Ne çok şey biriktirmiştik içimizde,
Söylenmemiş sözler, tutulmamış eller…
Bir gün her şey güzel olacak derken,
Bizden geriye yalnızca hatıralar kaldı.

Sen gittin…
Ardından ne bir kapı kapandı,
Ne de içimdeki sesin sustu.
Sadece zaman ilerledi,
Benim içimde bir şeyler hep o günde durdu.

Şimdi hangi sokağa çıksam sen,
Hangi şarkıyı duysam yine sen…
Bir yabancının gülüşünde seni arıyorum,
Sonra kendime kızıyorum sessizce.
Çünkü insan en çok,
Artık kendisine ait olmayan birini özlüyor.

Biliyor musun?
Ben seni kaybettiğim gün ağlamadım sadece,
Seninle yaşayamadığım bütün yarınlara ağladım.
Hiç gidilmeyen yollara,
Hiç tutulmayan sözlere,
Birlikte yaşlanacağımızı sandığım
O güzel, imkânsız günlere ağladım.

Belki sen çoktan unuttun,
Belki adım bile geçmiyor aklından.
Ama ben hâlâ bazı geceler,
Sana anlatacak bir şeyler biriktiriyorum.
Sonra hatırlıyorum…
Artık beni dinleyecek bir sen yok hayatımda.

Ne garip değil mi?
Bir zamanlar birbirinin her şeyi olan iki insan,
Şimdi birbirinin hiçbir şeyi olamıyor.
Aynı gökyüzünün altında yaşıyor,
Ama birbirine bir selam bile veremiyor.

Sana kızgın değilim artık,
Kırgınlığım bile yoruldu zamanla.
Sadece içimde küçük bir sızı var,
Adını her duyduğumda yeniden başlayan.

Ve bir gün karşılaşırsak,
Belki gözlerimizin içine bile bakamayacağız.
Sen başka bir hayatın hikâyesi olacaksın,
Ben ise bizim yarım kalan sayfalarımızda…

Çünkü biz hiç bitmedik aslında,
Sadece devam edemedik.
Sen kendi yoluna gittin,
Ben içimde kalan seni uğurlayamadım.

Ve anladım ki…
Bazı aşklar mutlu sonla bitmez,
Bazı insanlar birbirine kavuşamaz.
Ama bazı hikâyeler vardır,
Yarım kaldığı için değil,
İnsan onları bir ömür unutamadığı için
Hiç bitmez…

— Bysair