BİR GÜN BENİ DE ÖZLERSİN

Ben seni beklemekten vazgeçtim,
Ama yokluğuna alışamadım.
Her gece kendime iyi olduğumu söyledim,
Bir tek kalbimi inandıramadım.

Biliyor musun,
İnsan en çok da anlatamadığı yerde yoruluyor.
İçinde binlerce cümle birikiyor,
Ama karşısında dinleyecek tek bir insan bulamıyor.

Ben sana kırgınlığımı bile anlatamadım.
Çünkü seni üzmekten korkarken,
Kendi içimde paramparça oldum.

Bir gün belki sen de
Bir kalabalığın ortasında yalnız kalırsın.
Bir şarkı çalar, gözlerin uzaklara dalar.
Ve hiç beklemediğin bir anda
Ben gelirim aklına…

O zaman anlarsın belki,
Bir insanın sessizce gitmesi,
Sevmediğinden değil,
Artık sevilmediğini hissettiğindendir.

Ben artık eski ben değilim.
Ne aynı heyecanla bekliyorum,
Ne de her kapı sesinde sana koşuyorum.

Ama şunu bil…

Ben seni kaybettiğim gün değil,
Sana kendimi unuttuğum gün kaybettim.